vanaf 1963 …. mijn jeugd

de Weggebekker 1962 met de nog oude Brunssummerweg en het woonwagenkamp

de Weggebekker 1962 met de nog oude Brunssummerweg en het woonwagenkamp “op de berg”

Ach , wat moet ik zeggen . Ik ben opgegroeid in de van Galenstraat , de Weggebekker . Toen zo goed als nieuw , een kinderrijke buurt met de van Galenstraat , Trompstraat , Evertsenstraat , Ruyterstraat en de Einderstraat . Allemaal doodlopende straatjes die allemaal uitkwamen op de Oude Brunssummerweg . Aan de Noordkant lag een woonwagenkamp “op de berg” en een slamvijver ( voormalige bruinkoolput ) .

Woonwagenkamp

Woonwagenkamp “op de Berg”

De toenmalige staatsmijn Emma had afvalwater dat steenstof bevatte en dat werd in de putten gepompt . Met als resultaat een levensgevaarlijke put vol met zwarte troep . Aan de Oostzijde was de voormalige groeve Mertens , in één van die groeves was ook een slamput . Aan de westzijde waren volkstuintjes en weilanden die toebehoorden aan de boeren aan de Einderstraat . Aan de Oude Brunssummerweg lag ook (toen) een winkel met een echte toonbank : de Végé . Timmermans heetten die mensen die het bestierden . Later is het winkeltje uitgegroeid tot een mini-supermarkt , naderhand is het verdwenen door de moordende concurrentie van Edah en consorten .

Winter : ijspret op slamput

Winter : ijspret op slamput

Na school werd ik in een overall geperst en hup , naar buiten . Samen met mijn vriendjes waren we altijd wel in de weer : bomen klimmen in het bosje , fietsracen in het bosje , hutten bouwen op het gras achter het flat aan de v Galenstraat ….. nope , we hadden geen 24 uur tv , geen gameboy en helemaal geen internet of faceboek . Faceboek was op straat ! Ik kan me nog wel namen herinneren : Peter Haagmans , Gerrie Broers , Robbie en Marcel van der Sluis ,Jos van Voorden , Bennie van Vliet , Herman Barmenthlo , Peter Bindels ….. en we kenden letterlijk iedereen in de straat . Aardappels poffen , ook zo’n bezigheid 🙂 .

Nogmaals , we kropen niet weg achter schermpjes . Het flat aan de van Galenstraat was toen niet zo proper . Op regenachtige dagen liepen de ratten over het grasveld , en het is vaker gebeurd dat ik in de kelder oog in oog stond met zo’n beest . Zelfs als ik in bed lag hoorde je ze trippelen over de vliering , we woonden op de bovenste etage .

Nog een hobby : zeepkisten maken . En met die dingen gingen we de Oude Brunssummerweg af naar beneden en dan met een grote bocht de van Galenstraat in . Wie het verst kwam had gewonnen .

zeepkist

zeepkist

Samen met vriendjes ging ik naar van der Ven , een sloperij aan de Uterweg en daar haalden we wielen van oude kinderwagens om vervolgens een kar in elkaar tye timmeren . Daar kreeg je de tijd wel mee om . En een hoop schrammen en blauwe plekken ….. die hoorden erbij 🙂

Ook leuk : er was een wijkraad en samen met enkele anderen zaten we bij de jeugdwijkraad . De plantsoentjes werden toen aangelegd , rozeperkjes ! Wij balen , we wilden onze trapveldjes behouden ! Dus werden er in de kelder borden gemaakt en gingen we protesteren …. we hebben zelfs de krant gehaald met deze actie 🙂

ludiek protest van Galenstraat , 1967

ludiek protest van Galenstraat , 1967

Er gebeurde toen veel wat nu onmogelijk zou zijn . Op de onderste verdieping woonde een fam Lieverlooy(?) en die hadden als hobbie het slopen van auto’s , waarvan er altijd wel een vijftal voor en naast het flat stonden . Speelgelegenheid te over , ooit ben ik eens met mijn vingers tussen het portier gekomen :p . In het flat woonde toen ook een fam Jongschaap . De enige in het begin met een heuse telefoon , waar iedereen kon bellen tegen woekerprijzen . Ze verkochten frisdrank en bier aan huis , dus die hele hut stond vol kratten . Niet te geloven . De zoon des huizes werd ervan verdacht soms een slok limonade te jatten , soms zaten er broodkruimels in de “volle” fles .

Speeltuin ……. ja , er was er één naast de sporthal de Varenbeuk . Er was een oppasopa en soms mocht ik er naartoe met een duppie . Bedenk wel dat we alles deden zonder ouders , zo jong als we waren , waren we wel al zelfstandig ….. en zónder die verrekte mobiele telefoon !

Bouw van zwembad

Bouw van zwembad “De Zeekoelen”

zeekoelen

zeekoelen

Vakanties , die waren er ook . We gingen bijna nooit echt op vakantie . Maar daarvoor in de plaats waren er wel zwembaden , en voor de Zeekoelen ( nu Brunsheim) kreeg ik standaard altijd een abonnement . Richting Heerlerheide was er nog een onverwarmd natuurbad : de hitjesvijver .

Hitjesvijver ,voormalig natuurzwembad

Hitjesvijver ,voormalig natuurzwembad

Dus naast alle onzin die we uithaalden konden we onze energie daar ook kwijt . Soms ging ik naar een vriendje op Heerlerheide , Wim de Pan , en dan gingen we wel eens naar “het Droomkasteel”. Dat was een beeldentuin , met gangen , doorkijkjes , een vijverpartij , héél veel beelden en een uitkijktoren die toen uitkeek op de mijnsteenberg ( nu de nieuwe Rennemig ) . Het geheel was door een particulier gebouwd uit beton en flessen …… ( Dhr Schoonbrood) en staat nu al enkele jaren te koop , zie : http://www.droomkasteelheerlerheide.nl/site/tekoop.htm Het kon niet meer opboksen tegen de megaparken van vandaag .

Het Droomkasteel

Het Droomkasteel

Schutterspark was ook zoiets . Aangelegd voor mijnwerkers en hun gezinnen , was het een park met een kinderboerderij , speeltuin en een grote vijver , compleet met kabelbaan en roeiboten . Veel is er verloren gegaan , het voldeed niet meer aan de huidige eisen :p Maar als kind was het alweer een dag van je leven , het was geweldig !

Schutterspark jaren 60 vorige eeuw

Schutterspark jaren 60 vorige eeuw

Schutterspark , toen nog met kabelbaan en uitzichttoren

Schutterspark , toen nog met kabelbaan en uitzichttoren

Schutterspark , ca 1965

Schutterspark , ca 1965

Tijdens mijn pubertijd verzamelde ik van alles : mineralen , fossielen , ik hield me bezig met “scheikunde” ( je weet wel , zo’n scheikunde doos & microskoop ) en daarna ging ik na mijn achttiende veel op stap met vrienden . Veelal naar de Koempelclub in Brunssum . Met de Carnaval was ik vaak in gemeenschapshuis ’t Ven te vinden op de Langeberg ( inmiddels gesloopt ) waar de Klotsköppe de scepter zwaaide . Mijn goede vriend Henk Lievestro was er toendertijd ook nog prins carnaval 🙂

CV Klotsköppe , ca 1975 in 't Ven te Brunssum

CV Klotsköppe , ca 1975 in ’t Ven te Brunssum

Prins Henk , de Klotsköppe 1975

Prins Henk , de Klotsköppe 1975

14 gedachten over “vanaf 1963 …. mijn jeugd

    1. Maar je ziet hoe de wereld in elkaar zit …… Niets is goed genoeg dus moest de zeekoelen weg . Die modderpoel is nu omgeven door opgeleukte stacaravans waar een godsvermogen voor betaald word . Eeuwig zonde .

  1. Mijn naam is Pieter Dekkers. Bij toeval hier beland. In de jaren ’60 zat ik op het St. Jans-lyceum te Hoensbroek. In de zomermaanden van 1965 – 1968 gingen wij bij mooi weer steevast met een groot deel van de klas na schooltijd op de fiets naar De Zeekoelen. Wij maakten daar, op de trappen naast de kleedcabines, ons huiswerk, genietend van elkaars gezelschap, van cola, marsen, gevulde koeken en de zomerse middagzon. Geweldige tijd was dat. De onbezorgdheid van de jeugd. Genieten van simpele dingen. Ik herinner mij de geur van de dennenbomen, het ijskoude voetenbad als je de kleedcabines uitkwam op weg naar het zwembad. Het warme zand bij het volleybal-veldje, waar ook de snoepkraam stond.
    Mobiele telefoons waren er nog lang niet. Dus had je veel meer tijd en aandacht voor elkaar en voor het genieten van wat een mooie zomernamiddag allemaal kon bieden.

    Jammer dat het zwembad niet meer bestaat; tenminste, dat lees ik hier. Ik denk er nog wel eens over om bij een van mijn schaarse bezoeken aan Zuid-Limburg (ik woon al ruim 45 jaar in Amsterdam) een fiets te huren en die zelfde route weer eens te fietsen, van de Patersweg in Hoensbroek (waar ik toen woonde, schuin tegenover mijn lyceum) naar de locatie van de Zeekoelen.
    Wie weet, komt het er nog eens van…

    1. Ach , je kunt het proberen , maar er is intussen wel heel veel veranderd . Helaas is de Zeekoelen niet meer , het kon niet meer concureren met al die zwembaden met toeters en bellen . Daarvoor is in de plaats een “natuurzwembad” met daaromheen huisjes op elkaar gepakt : Brunsheim . Van het oude zwembad is niets meer over , helaas .

    2. Ik heet Ed Damvelt (1946) en woonde eerst in Hoensbroek aan de Steenberglaan, direkt aan het spoor waar dag en nacht elke 15 minuten een stoomtrein met kolen naar de haven in Born voorbijkwam. Achter het huis was tussen de Steenberglaan en de Heuvelstraat een groot plein met twee eikenbomen, waar de iedereen uit de buurt altijd kwan spelen. Op Google te zien staan daar nu flats. Daarna verhuisden we naar Treebeek, de Sterrenstraat; door het pad tussen de achtertuinen was het Treebeekplein (rolschaatsen, de hele Zondag) met het Ambtenarencasino.

      Ik ben ook op het St. Jans geweest, 1959 tot 1963, toen nog in de oude WOII-barakken, en wij deden hetzelfde: naar de Zeekoelen en ter afwisseling een enkele keer naar het zwembad in Heerlerheide. Je fietste aardig wat bij elkaar toendertijd. Toen ik 16 was kwam er ’s Zaterdags, als je wat geld had, dansen gaan in Amicitia op de markt of af en toe bij Bus in Brunssum bij, natuurlijk altijd met orkest. Bij Bus zelfs een keer de Regento Stars gezien. Tjonge, wat zijn herinneringen aan ongecompliceerd leven toch heerlijk.

      Tegenwoordig woon ik, na sinds ’79 lange jaren in Duitsland en Mexiko, in Nieuw Zeeland. De laatste keer dat ik in Hoensbroek was, in 1996, was er veel veranderd, niet alleen door sloop en nieuwbouw, maar, veel belangrijker, meer nog qua mentaliteit. Ik ben er nooit meer teruggeweest, want het was te teleurstellend hoe het was. Als ik nu lees, van vrienden hoor en zelf merk hoe het tegenwoordig in NL is, zal ik er ook niet meer heengaan.

      Een voorbeeld? Enige weken geleden moest ik met iemand van de belastingen in Heerlen spreken en aan de telefoon werd ik verbonden met een alleraardigste dame met een hevig Limburgs accent. Ik schakelde over naar het Limburgs, blij dat ik dat nog eens kon praten; zij vertelde mij echter zij het wel sprak maar dat het hen niet toegestaan was met klanten in dialekt te praten. Droevig, zoiets.

      1. Alles wat jij beschrijft is heel bekend : die stoomtrein zagen we vanuit het flat waar we woonden elke dag onder de steenberg langsrijden , de koloniën en vooral de gezelligheid . Dat maskeerde vaak ook wel het harde leven , aan de andere kant waren we geen “schermpjesgeneratie” en hadden we veel meer sociale contacten . Nederland is vreselijk verandert de laatste 20-30 jaar . Er is waanzinnig veel bijgebouwd , maar ook veel gesloopt . Iemand die hier al zolang niet meer geweest is , zal veel niet meer herkennen . De maatschappij is ook veel egoïstischer geworden en tijd voor elkaar is helaas niet meer zo vanzelfsprekend . Opvallend : als kind liep ik vaker door de wijk ( weggebekker ) en alle tuinen kon je zo in , en de achterdeuren stonden vaak gewoon open . Omdat het kon . Doe dat vandaag maar eens .

  2. Mijn naam is rene storms (54 jaar) uit brunssum ik lees hier de naam jos van voorden.
    nu ben ik op zoek naar ene jos van voorden , die bij mij op de lts heeft gezeten en ook nog gewoond heeft in geleen .
    als het deze jos van voorden is zou mij dan iemand een adres kunnen geven.
    dit kan naar email adres rstorms@ziggo.nl
    bvd rene storms

    1. ik had vorig jaar nog email contact met Jos , die had mij die foto’s gestuurd met dat protest . Sinds de crash van mijn harde schijf een halfjaar geleden beschik ik helaas niet meer over zijn email adres . Misschien dat hij regelmatig op deze site kijkt en jouw vraag leest , dan heb je geluk 🙂

  3. Hitjesvijver: vaag kan ik me herinneren daar met mijn ouders voor de eerste keer een zwembad te hebben bezocht. Al snel volgde de Zeekoelen. Als kleine jongen mocht ik eens een dag meerijden met een oom die trucker was. Hij reed grond van of naar de bouwplaats van de Zeekoelen. Het bad werd gebouwd op de plek die door oudere bewoners van Brunssum “het galgeweitje” werd genoemd omdat daar, in de 18e eeuw, doodvonnissen werden voltrokken. In de Zeekoelen leerde ik zwemmen en elk jaar haalde ik mijn abonnement er wel drie keer uit! Soms al vóór ik naar school ging, eerst nog even snel zwemmen. En nu is het bad gesloopt. Het geeft je te denken als je in je leven iets ziet bouwen en ook weer ziet slopen. dan ben je toch onderhand écht een ouwe l..
    Mooie foto ook van de speeltuin in het schutterspark. Tegenover de ingang van dat park ben ik in 1953 geboren. Van die mooie speeltuin resteert nog slechts een bouwvallige glijbaan, als een soort monument…
    Ja Bas, je beschrijvingen uit die zorgeloze jeugd deden me gelijk denken aan de fraaie beschrijving van “Vroeger”. Een stukje dat niet van mijn hand is, maar waarvan ik vind dat het hier gewoon thuis hoort. Als volgt:
    Vroeger

    Vroeger, ja vroeger… dit artikel is voor iedereen die vóór 1980 geboren is.
    Als je na die tijd geboren bent, heeft dit niets met jou te maken. De kinderen van tegenwoordig worden in de watten gelegd.

    Ben jij als kind opgegroeid in de 50er, 60er of 70er jaren, dan is het, terugkijkend, onvoorstelbaar dat je zolang hebt kunnen overleven!
    Want:
    als kind zaten we in de auto zonder gordels en zonder airbags. Onze bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol lood en cadmium. De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon opendraaien, net als overigens de flessen bleekwater, terpentijn en zoutzuur.
    Deuren en ramen bedreigden continue onze vingertjes en op de fiets hadden we nooit een helm op. We dronken water met de mond aan de kraan in plaats vanuit een glas.

    We bouwden zeepkisten en kwamen er op de eerste rit, bergafwaarts, achter dat we geen rem hadden. Na enige ongelukken konden we daar prima mee omgaan.
    ’s Morgens gingen we naar buiten om te spelen. We bleven de hele dag weg en moesten pas thuis zijn als de straatlantarens aangingen. Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon mee.

    We sneden ons, braken onze botten en tanden en er werd niemand voor aangeklaagd. Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld had, waren we zelf.
    We raakten verwikkeld in vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog en/of een bloedneus. Daar moesten we mee leren leven. Volwassenen interesseerden zich daar niet voor.

    We aten koekjes, brood met dik boter en suiker, dronken cola en werden evengoed niet te dik. We dronken met vrienden uit dezelfde fles en niemand ging daar dood van.
    We hadden geen: playstations, nintendo’s, X-boxen, videogames, 65 TV-zenders, videofilms, surround-sound, een eigen TV, computer en/of internet-chatrooms.

    Wat wij hadden waren VRIENDEN.
    We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar hun huis en belden aan. Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te bellen. En dat zonder van tevoren af te spreken en zonder dat onze ouders dat wisten. Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op…

    Hoe was het in godsnaam mogelijk?! We bedachten zelf spelletjes met stokken en tennisballen. We aten wurmen en die leefden voor altijd in onze magen verder. Met de stokken prikten we elkaar bijna nooit in de ogen. Met voetballen op straat mocht je alleen meedoen als je goed genoeg was. Als je niet goed genoeg was, moest je leren om met teleurstellingen om te gaan.
    Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen. Ze haalden onvoldoendes en bleven zitten. Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden of zelfs tot veranderde prestatienormen. Soms hadden onze daden eenvoudigweg consequenties. Dat was logisch en daar kon niemand zich voor verstoppen.

    Als iemand van ons iets gedaan had dat verboden was en je daarom bij de politie zat, was het normaal dat je ouders je daar niet weg kwamen halen. In tegendeel, ze waren het met de politie eens! Stel je voor!
    Onze generatie heeft veel probleemoplossers en uitvinders -die bereid zijn risico’s te nemen- voortgebracht.
    We hadden vrijheid, we verzaakten, we hadden succes en namen verantwoordelijkheid.
    Met al die dingen konden we zeer goed omgaan.
    Bij die generatie hoor jij ook.
    Wees blij dat je er toen bij was.

    1. Met de Zeekoelen had ik hetzelfde gevoel : waarom iets afbreken wat gewoon goed is ? Maar de bezoekersaantallen liepen ver terug vawege al die megazwembaden , tropisch paradijzen , het is nooit genoeg …..
      Dat stukje eronder ken ik : ik durf echt te beweren dat wij véél inventiever waren , we konden (moesten) oplossingen bedenken , ik hing niet middels een mobieltje de hele dag aan pappie en mammie vast . Triest is dat je dit nu gaat merken : zo gauw vele jongeren een baan krijgen loop je tegen hulpeloze sloebers aan die teveel in een digitale wereld hebben gekampeerd zonder eens écht te gaan leven , ondervinden en te ervaren . Persoonlijk denk ik dat er een generatie aankomt die een zware tol gaat betalen ..

    2. Mooi gezegd, Bert.
      En ook al had je een jaarabonnement van de Zeekoelen, toch vonden we het veel spannender om, vanaf de Italielaan door de zandgroeve, nog effe door te lopen naar de Rode Beek.
      Met je handdoekje, je limonade gazeuze (beugelfles) en je bammetjes…..een hele dag dolle pret!!! Gr. jan.

      1. ach , ons eisenpakketje was niet zo hoog 🙂 Wij wisten overal wel iets van te maken 🙂

    3. Helemaal mee eens. Ook nog: in de 50er was er nog een saamhorigheid in de straten die het na-effekt van de oorlog was. Begin 60er jaren, toen de opbouw minder dringend werd er meer geld voor consumptie beschikbaar kwam, verdween dat vrij snel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s